Թելադրություն

Կեսսօր էր, շոգն ու տոթն անտանելի էր դարձել:  Արևի բարկ ճառագայթներից ամեն ինչ այրվում էր, անէանում: Բնությունը լռել էր, քար կտրած սպասում էր: Մոտակա  ժայռաբեկորների մեջ ազատ վխտում էին օձերն ու կարիճները: Նրանք ահ էին տալիս  հեղձուցիչ տապին: Համատարած բնությունը խեղդում էր մոտակա առվի կարկաչը: Առուն վայէջքով  անցնում էր լեռնալանջով սրընթաց  մոտենում ծաղկառատ այգիները: Ափի շամբուտները թաքցրել էին առուն հրաբորբ արևից:

 

Տղան նայեց հաստաբուն ծառի բնին: Բունը բարձրանում էր, բարձրանում, դառնում էր երկու բուն: Ծառի երկու բները առնանձնանում էին: Նրանք միշտ կռվում էին իրար հետ: Երբ կատաղած քամի էր լինում, կռվարար բները  իրար հետ չէին օրորվում: Դրանք մոտենում էին,  սեղմվում, կարծես միմյանց դեմ սուր էին ճոճում, մեղմ ընկնում ու նորից հեռանում: Այդ ժամանակ ծառը տնքում էր: Նրա սիրտը կոտրվում էր: Նա կրակն էր ընկել, անհաշտ զավակների պատճառով:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s